Wielki Aleksander Gordon

- Życiorys mój nie jest tak bogaty, jak pani sądzi. Zaczęło się stereotypowo i banalnie. Reszta była dziełem przypadku. A więc matura w Radomiu. Potem szkoła dramatyczna. Mieliśmy w rodzinie aktora. On mnie do tego namówił. Powołanie? Czy ja wiem... Jako mały chłopiec byłem na “Irydionie” w Teatrze Polskim. Wyszedłem pod wielkim wrażeniem, nauczyłem się sztuki na pamięć, odgrywałem przed lustrem Heliogabala, wygłaszałem tyrady Eytychiana. Tak, było to jakieś wielkie przeżycie. Po ukończeniu szkoły dramatycznej tułałem się po teatrach prowincjonalnych. Ciągle jakieś plajty, cbłód, głód, dyrekcja nigdy nie miała pieniędzy na wypłatę gaż. Naprzód statystowałem, potem dawano mi niewielkie rólki. Nazywamy je “ogonami”. W Kielcach dochrapałem się roli Albina. Ale grałem źle, sypałem się za każdym razem. Miejscowy krytyk zmieszał mnie z błotem. Potem byłem w Krakowie. Reżyser przez wyjątkową życzliwość pozwolił mi zagrać Chochoła. Tym razem poszło mi znacznie lepiej. Dostałem list polecający do Limanowskiego i dostałem się do Reduty. Dopiero tam dopisało mi szczęście. Tak, to był czysty przypadek. Niespodziewanie zachorował Osterwa, potrzebne było nagłe zastępstwo, a ponieważ akurat nawinąłem się pod rękę, ktoś powiedział: “A może Gordon?” I wtedy właśnie zagrałem Orlątko. Znałem tekst, rola mi jakoś leżała i odniosłem nieoczekiwany sukces. W teatrze nabrano do mnie zaufania i już po roku zaproponowano mi engagement do Rozmaitości. Odtąd powodzenie już mnie nie opuszczało. Wiele mam do zawdzięczenia Boyowi, ktbry nie szczędził mi słów zachęty, a nawet uznania. Pamięham, że po latach, w jednej ze swoich recenzji, użył określenia “Wielki Aleksander Gordon”. I ten superlatyw przylgnął jakoś do mego nazwiska. Ale w rozmowie przed mikrofonem proszę tego zwrotu unikać. Bardzo tego nie lubię. Nadmierna koturnowość ośmiesza. Chciałbym w odczuciu radiosłuchaczy być takim samym człowiekiem jak oni, człowiekiem, którego zawód sprowadza się do żmudnej, codziennej pracy. Trzeba im trud aktora pokazać we właściwych proporcjach, bez mitów, odarty ze złudzeń ułatwionego życia. Praca, nieustająca praca, ogromny wysitek psychiczny, napięcie nerwów do granic ostatecznego wyczerpania. Oto co powinny zrozumieć szerokie masy radiosłuchaczy.