Wielki Aleksander Gordon

Izolda notowała słowa Gordona, w pewnej chwili jednak nie wytrzymała i powiedziała sceptycznie:

- Ludzie chyba zdają sobie z tego sprawę. Ostatecznie my w Radio też pracujemy bardzo nerwowo. Mamy krótkie terminy, musimy walczyć o miejsce w studio, zmieścić się w limitach czasu i budżetu. Ale przejdźmy teraz do samego programu. Co chciałby pan zaprezentować ze swego repertuaru?

- Rozumiem panią. Tak, to chyba jest najistotniejsze. Trzeba się zastanowić. A więc, dajany na to - scena z “Żywej maski”.

- Czyje to?

- Pirandella.

- Nie znam tego utworu.

- Następnie monolog Hamleta. A jeszcze “Ruy Blas”, no i - powiedzmy -”Natan Mędrzec”. A na zakończenie “Cyd”.

- Może poda mi pan nazwiska autorów.

- Pani tego nie wie? Hugo, Lessing, Corneille...

- Przyznam się panu, że niezbyt lubię te staromodne dramaty i tragedie. Za dużo w tym retoryki i gadulstwa. Wolę sztukę nowoczesną. Proszę mi wybaczyć, ale nasze pokolenie inaczej przeżywa namiętności. Dawny widz lubował się w ekshibicjonizmie. Nasze uczucia są bardziej uproszczone. Często zadajemy sobie pytanie, komu to potrzebne?

- Tego was uczono na polonistyce? - zapytał Gordon. - Jesteście sfrustrowani? Wolicie płyciutkie, blagierskie mędrkowanie Ionesco? O, nie, droga pani! Moda przemija, a prawdziwa sztuka zostaje. Prawdziwej sztuki nie można zablagować frazesami. Widziałem w życiu niemało tych efemerycznych eksperymentów. Zostały z nich trociny. Czy pani czytała “Pana Tadeusza”?